آشنایی با چند شیوه حمل و کاربردهای آن در اینکوترمز 2020

اینکوترمز (Incoterms):

مجموعه‌ای از قوانین بین‌المللی است که توسط اتاق بازرگانی بین‌المللی (ICC) تدوین شده و مسئولیت‌ها، هزینه‌ها و ریسک‌های مربوط به حمل‌ونقل و تحویل کالا را بین خریدار و فروشنده مشخص می‌کند. در ادامه چند اصطلاح پرکاربرد اینکوترمز 2020 به همراه توضیح مختصر ارائه می‌شود:

EXW (Ex Works – تحویل در محل کار) 

فروشنده کالا را در محل خود (کارخانه، انبار و غیره) آماده تحویل می‌کند. خریدار مسئول تمامی هزینه‌ها و ریسک‌های حمل‌ونقل از این نقطه به بعد است. 
کاربرد: مناسب زمانی که خریدار کنترل کامل حمل‌ونقل را می‌خواهد.  در این روش خریدار باید ترتیبات حمل، بیمه و ترخیص گمرکی را انجام دهد.

FOB (Free on Board – تحویل روی کشتی) 

فروشنده مسئول تحویل کالا تا زمانی است که کالا روی عرشه کشتی در بندر مبدا بارگیری شود. از این نقطه، مسئولیت و هزینه‌ها به خریدار منتقل می‌شود. 
کاربرد: برای حمل‌ونقل دریایی یا آبراه‌های داخلی.  فروشنده هزینه‌های بارگیری در بندر مبدا را پوشش می‌دهد، اما خریدار مسئول حمل دریایی و بیمه است.

CIF (Cost, Insurance, and Freight – هزینه، بیمه و کرایه)

  فروشنده هزینه‌های حمل و بیمه را تا بندر مقصد پرداخت می‌کند، اما ریسک از زمانی که کالا روی کشتی بارگیری می‌شود به خریدار منتقل می‌شود. 
کاربرد: مناسب برای خریدارانی که نمی‌خواهند مسئولیت حمل و بیمه را بر عهده بگیرند.فروشنده بیمه حداقلی ترتیب می‌دهد، اما خریدار می‌تواند بیمه اضافی تهیه کند.

DAP (Delivered at Place – تحویل در محل)

فروشنده کالا را در محل تعیین‌شده توسط خریدار (نه لزوماً مقصد نهایی) تحویل می‌دهد، اما خریدار مسئول ترخیص گمرکی و پرداخت عوارض است. 
کاربرد: برای حمل‌ونقل چندوجهی (ترکیبی از زمینی، دریایی، هوایی).  فروشنده کالا را تا انبار خریدار در مقصد حمل می‌کند، اما ترخیص گمرکی بر عهده خریدار است.

DDP (Delivered Duty Paid – تحویل با پرداخت حقوق گمرکی) 

فروشنده تمام مسئولیت‌ها، از جمله هزینه‌های حمل، بیمه و ترخیص گمرکی، را تا تحویل کالا در مقصد نهایی بر عهده دارد. 
کاربرد: حداکثر مسئولیت برای فروشنده و حداقل برای خریدار.   فروشنده تمامی هزینه‌های گمرکی و تحویل تا انبار خریدار را پرداخت می‌کند.